Eksilmiş bir tamlama gibiydi
Ne tam anlatabiliyordu
Ne de anlayabiliyordu
Yalnızdı ...
Yanlız , kendini seviyordu.
Yalınayak dolaşıyor
Herşeyi karıştırıyordu
Ya da karışık seviyordu
Yaşama tutunmak yerine
Pamuk ipliğine bağlanıyor
Her gece ağlıyordu ...
Güç , kudret önemsizdi.
Sessizliği sevmiyor
Sürekli bağırıyordu .
Bir rüzgar esiyor
Anlık mutlu oluyor
Sonra tekrar kabuğuna doluyordu
Dolu dolu konuşuyor
Ama hiç dinlemiyordu
Nedenini sorgulamadan
Gönlünü eğliyordu ...
Belki bir rüzgârın içine
Belki koca dalganın sesine
Belki de fırtınanın nefesine muhtaçtı
Ama dinlemeyi bilmiyordu...
Hiç dinlenmiyordu.
İçselleştirmiyor ,
Derine inmiyordu.
Ardında bıraktığı nemli izler,
Gözlerinden akan ıslak hikayelerle
Neler anlatıyordu ?
Onu bile bilmiyordu.

tt