Yaktım bir mum ...

En sevdiğim müzik kulağımda
Elimde yazıya hazırlanan kalemim ...
Gecenin nefesi nefesimde
ve hayallerim ,
Pencereden gelen çığlıkla yere indim
Sarsılan kadının büyümüş gözleri gözlerimde ...
Ellerine şiddet bulaşmış ,
Ípek saçları birbirine karışmış ...
Mor rengin bilmezdim bu kadar koyu olduğunu.
Bilemezdim suçsuzluğun bedelinin donukluğunu...
Sessizliğin zamanı değil kadın !
Umut varken duyur sesini
Sen anasın
Sen topraksın
Sen güneşsin
Sen yağmursun
Bırak dalgalansın rüzgarınla saçların
Pencereden gelen sesler
Siren sesine karıştı...
Söndürdüm mumu
İçimdeki yangını söndürür gibi ...
Heryerimde biraz morluk
Biraz gözyaşı
Ve hala daha güzel bir hayat arayışı...

Tuba Tünay