KENDİN OL
Bir gezgin ol, denizleri tut avuçlarında...
Köpürsün dalgalar ellerinin sıcaklığında...
Bir martı ol,dalgalardan şekillenen
Kanatların götürsün seni özgürlüğün kalbine...
Bir yolun kıvrımına,
Bir rengin kıyısına,
Bir tepenin ardına...
Güneşin ısıttığı incir ağacının tozlu kokusunda bul kendini yeniden...
Küçük bir kelebek ol, sessiz bahçende
Ürkek çiçeklerin üzerine kon,
Arılardan sakınarak kendini...
Ya da bir arı ol, kelebekler vadisinde...
Nerelere sığayım diye düşün dur gün boyunca.
Bir sincap ol mesela !
Kurumaya mahkum ormanında,
Tutunmaya çalış hayatın dallarından birine.
Yahut o dal !
Kızgın bir rüzgar tarafından kırılıversin sinsice...
Düşün o zaman susuzluğunu...
Ve bu suskunluğunu düşün şimdi.
Güneş ol...
Yak etrafında ne varsa
Bir bulut gelip, seni örtüverince
Ve kalkanın olunca apansız,
Koşar adımlarla kaç şimdi yağmurumdan...
Bir korku ol şimdi de...ağla düşünemediklerin için
Yağmurumdan daha hızlı akıt gözyaşlarını içine !
Ve bir düşünce ol insanlığın karanlık kafasında,
Bir ışık ol...
Ruhunun derinliklerine inen,
Kalbinde duygu barındırabilen,
Sadece kendi olmayı becerebilen bir insan ol...
Öyle bir insan ol ki,
Bir gezginin hayattan aldığı keyif gibi,
Keyif almayı öğren hayattan
Değiştirmeye değil, geliştirmeye yönelt doğru fikirlerini
Tüm evren seni sevsin,
Sen de tüm evreni.
TUBA TÜNAY